Article
မသိတာကို မသိကြောင်း ဝန်ခံခြင်းသည် ပညာရှိခြင်း
မိမိမသိသေးသောအရာကို သိသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ခြင်းသည် အရှက်ရစရာဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မသိကြောင်း ဝန်ခံလိုက်ပါက မိမိ၏ဂုဏ်သိက္ခာကျဆင်းသွားမည်၊ အခြားသူများက မိမိကို အားနည်းသူဟု ထင်မြင်မည်ဟု စိုးရိမ်တတ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် မသိသေးသော်လည်း သိသကဲ့သို့ ပြောဆိုခြင်း၊ မိမိကိုယ်ကို အထင်ကြီးစေရန် ကြိုးစားခြင်းများ ဖြစ်လာတတ်သည်။ သို့သော် ဤအရာသည် ရိုးသားမှုမရှိခြင်းထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ပြဿနာတစ်ခုကို ဖြစ်စေနိုင်သည်။ မိမိကိုယ်ကို အခြားသူများရှေ့တွင် သက်သေပြရန် အလွန်အမင်း ကြိုးစားလာသောအခါ မိမိ၏ပုံရိပ်၊ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အခြားသူများ၏အသိအမှတ်ပြုမှုတို့သည် မိမိဘဝ၏ “အရေးအကြီးဆုံးအရာ” ဖြစ်လာနိုင်သည်။ ထိုအခါ မိမိကိုယ်ကို သစ္စာမရှိတော့ဘဲ မိမိမဟုတ်သောသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ နေထိုင်လာတတ်သည်။ ဤနေရာတွင် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း (idolatry) နှင့် ဆက်စပ်မှုရှိသည်။ သမ္မာကျမ်းစာအရ ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းသည် ကျောက်၊ သစ်သား သို့မဟုတ် သတ္တုဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော ရုပ်တုတစ်ခုကို ကိုးကွယ်ခြင်းမျှသာ မဟုတ်ပါ။ ဘုရားသခင်၏နေရာတွင် အခြားအရာတစ်ခုကို ထားပြီး မိမိ၏အဓိကတန်ဖိုး၊ လုံခြုံမှု၊ အဓိပ္ပာယ်နှင့် အသိအမှတ်ပြုမှုကို ထိုအရာမှ ရှာဖွေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဣသရေလလူမျိုးသည် ဘုရားသခင်ကို စွန့်ပြီး မိမိတို့၏လက်ဖြင့်ပြုလုပ်သော ရုပ်တုများကို ကိုးကွယ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယနေ့ခေတ်တွင် ရုပ်တုသည် မျက်စိဖြင့်မြင်ရသော ရုပ်တုတစ်ခုသာ ဖြစ်ရန်မလိုပါ။ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ အောင်မြင်မှု၊ အာဏာ၊ အသိအမှတ်ပြုခံရမှု၊ မိမိကိုယ်ကို သက်သေပြလိုစိတ် တို့သည်လည်း ဘုရားသခင်ထက် အရေးကြီးလာလျှင် ရုပ်တုဖြစ်လာနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် “ငါမသိဘူး” ဟု မပြောနိုင်ခြင်းသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် မိမိ၏အတ္တ (ego) ကို ကာကွယ်နေခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ “သူတို့က ငါ့ကို မသိဘူးလို့ ထင်မှာစိုးတယ်”၊ “ငါက အားနည်းတယ်လို့ ထင်မှာစိုးတယ်”၊ “ငါ့ကို လေးစားစေချင်တယ်” ဆိုသောစိတ်များကြောင့် မိမိမဟုတ်သောပုံစံကို ဖန်တီးပြီး ထိုပုံစံကိုပင် ကာကွယ်နေမိနိုင်သည်။ သို့သော် ခရစ်ယာန်တစ်ဦး၏တန်ဖိုးသည် သူဘယ်လောက်သိသလဲ၊ ဘယ်လောက်တော်သလဲ၊ လူတွေဘယ်လောက်အသိအမှတ်ပြုသလဲ ဆိုသည့်အရာများပေါ်တွင် မတည်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့၏တန်ဖိုးသည် ဘုရားသခင်ထံမှ ရရှိသည်။ ထို့ကြောင့် မိမိမသိသေးသောအရာကို “မသိသေးပါ” ဟု ဝန်ခံနိုင်ခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် နှိမ့်ချခြင်း၏ လက္ခဏာတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ သုတ္တံကျမ်း ၁၁:၂ တွင် “မာနထောင်လွှားခြင်းရှိသောအခါ အရှက်ကွဲခြင်းရှိ၏။ နှိမ့်ချသောသူတို့၌မူကား ဉာဏ်ပညာရှိ၏” ဟု သွန်သင်ထားသည်။ ထို့အပြင် ယေရှုကလည်း မိမိတို့သည် အရာအားလုံးကို သိပြီးပြည့်စုံသူများကဲ့သို့ မနေဘဲ ကလေးသူငယ်ကဲ့သို့ နှိမ့်ချရန် သွန်သင်ခဲ့သည် (မဿဲ ၁၈:၃–၄)။ ထို့ကြောင့် မသိတာကို သိသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ခြင်းသည် ပညာရှိခြင်းမဟုတ်ပါ။ မသိတာကို မသိကြောင်း ဝန်ခံနိုင်ခြင်းသည် ပညာရှိခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဝန်ခံခြင်းသည် မိမိ၏အကန့်အသတ်ကို သိခြင်းသာမက မိမိကိုယ်ကို မိမိမဟုတ်သောအရာအဖြစ် မဖန်တီးတော့ရန် ရိုးသားခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မိမိကိုယ်ကို မေးကြည့်သင့်သည်— “ငါ မသိတာကို သိသကဲ့သို့ ပြောနေတာ ဘာကြောင့်လဲ။ ငါအမှန်တကယ် မသိတာကို ဝန်ခံဖို့ ဘာကြောင့် ကြောက်နေတာလဲ။ ဘုရားသခင်ထက် လူတွေရဲ့အသိအမှတ်ပြုမှုကို ငါ ပိုတန်ဖိုးထားနေပြီလား?” အကြောင်းမှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏အကြီးမားဆုံးရုပ်တုသည် ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေနိုင်သည်။ ဘုရားသခင်၏ရှေ့တွင် မိမိကိုယ်ကို မှန်မှန်ကန်ကန် သိမြင်ပြီး၊ မိမိမဟုတ်သောအရာကို သက်သေပြရန် မကြိုးစားတော့သောအခါ၊ ထိုနေရာတွင် စစ်မှန်သော နှိမ့်ချမှုနှင့် ပညာရှိခြင်း စတင်လာသည်။